Wsparcie trenera pracy w procesie zatrudnienia wspomaganego osób niepełnosprawnych

O projekcie

W jaki sposób?

Metodologia projektu

Działania zaplanowane w procesie aktywizacji społeczno-zawodowej prowadzone są z wykorzystaniem metodologii zatrudnienia wspomaganego (europejski standard 5 kroków zatrudnienia wspomaganego, zgodnie z którym PSOUU i WSON pracują od 10-14 lat). Europejska Unia Zatrudnienia Wspomaganego (EUSE) definiuje zatrudnienie wspomagane jako „pracę zarobkową w zintegrowanym środowisku na otwartym rynku pracy, przy zapewnieniu pracownikowi niepełnosprawnemu stałego wspomagania”.

Istotę zatrudnienia wspomaganego stanowi trwałe zatrudnianie osoby niepełnosprawnej, która otrzymuje wsparcie trenera pracy w opanowaniu niezbędnych umiejętności do wykonywania zadań i obowiązków zawodowych. Trener pracy organizuje także długoterminowe wsparcie oraz monitoruje przebieg pracy osoby zatrudnionej. Jest to kompleksowa metoda wspierania aktywności zawodowej osób z niepełnosprawnością, której podstawową cechą jest uznanie podmiotowości osoby z niepełnosprawnością i szeroko rozumiana indywidualizacja usług, czyli dostosowanie zadań do potrzeb, możliwości i tempa pracy osoby.

Zatrudnienie wspomagane różni się tym od innych modeli rehabilitacji i zatrudnienia osób z niepełnosprawnością, że umożliwia dostosowanie stanowiska pracy do indywidualnych predyspozycji i preferencji, doprowadza wprost do zatrudnienia, zapewnia szkolenie w trakcie wykonywania pracy i wspomaga danego pracownika tak długo, jak jest to konieczne.

Innowacją w projekcie jest wykorzystanie wielozadaniowej Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia – ICF do opisu funkcjonowania osoby z niepełnosprawnością w procesie aktywizacji społeczno-zawodowej.

Koncepcja Klasyfikacji ICF zastosowana w projekcie zakłada postrzeganie człowieka w kontekście całościowym i wielowymiarowym, z uwzględnieniem środowiska, w którym dany człowiek funkcjonuje. Ta wielowymiarowość daje szansę każdej osobie, w tym osobie z niepełnosprawnością na określenie indywidualnego potencjału oraz czynników mających wpływ na jego ograniczanie bądź rozwój. Pozwala to na ustalenie priorytetów w planowanym działaniu oraz ocenie wyników zastosowanych interwencji. Filozofia koncepcji oraz jej uniwersalizm daje szansę na wprowadzenie jednolitego standardu diagnozy funkcjonowania oraz kategoryzowania niezbędnych rodzajów wsparcia.